Verhuur je homepage net als onroerend goed

Je homepage is het duurste stukje onroerend goed op de website. Iedereen in de organisatie wil namelijk een stukje van de homepage. Productmanagement wil de meest populaire producten tonen, HR wil vacatures posten, communicatie de historie van het bedrijf, finance de cijfers voor de aandeelhouders etc. Maar ja, is de webshop daar wel de juiste plek voor? Als ik wil winkelen, wat moet ik dan met vacatures en de jaarcijfers?

Je kostbare onroerend goed laten gebruiken door andere afdelingen?
Als je veel investeert in een webshop in de verwachting dat deze een substantiële bijdrage aan de omzet gaat leveren, moet je dan wel je kostbare onroerend goed voor een prikkie laten gebruiken door andere afdelingen? Ik zou een behoorlijke huurprijs vragen.

Maar hoe stel je de huurprijs nu vast?
Allereerst is het goed vast te stellen dat niet alle onroerend goed op een A locatie even duur is. Ik stel voor een scheiding te maken tussen ‘boven de pagefold’ en ‘beneden de pagefold’. Boven de pagefold is wat je ziet op de homepage zonder te scrollen.  Dit is het duurste stukje omdat iedereen die op de homepagina komt het ziet. Deze zou ik niet verhuren maar reserveren voor alles wat geld oplevert. Dus bij een webshop is dit het verkoopbare waar en alle diensten die je biedt om de klant te overtuigen over te gaan tot aankoop.

Zo blijven de delen onder de pagefold over. Deze zijn te verhuren. Niet verkopen maar verhuren. Je moet altijd het huurcontract op kunnen zeggen op het moment dat je online waarde propositie dit vereist.

Een huurprijs is iets kwantitatiefs – een bedrag. Deze wordt beinvloed door gevoel; een plekje aan het water is duurder dan aan een drukke weg. Een homepage is duurder dan een reguliere contentpagina of footer.

Te duur?
Wat is het bedrag? Dat zijn de opportunity kosten oftewel wat had je kunnen verdienen met dat stukje onroerend goed als je daar een verkoopbaar product had neergezet. Is dat te duur? Biedt ze dan een plek aan in de footer. Dat is de plek waar dit soort informatie thuis hoort.

De toekomst van interactie

De toekomst van interactieIk had het laatst met een collega over een belangrijk verschil tussen de normale winkelervaring en de online ervaring: als je een gewone winkel ingaat voor een pak melk kom je naar buiten met een tas vol boodschappen. Online kom je meestal ‘naar buiten’ met het item waarnaar je op zoek was, hoe verwoed de pogingen tot cross- en upsell ook mogen zijn.

Echt vs virtueel
Dit heeft voornamelijk te maken met een aantal belangrijke fysieke verschillen tussen de webwinkel en de echte winkel, of liever gezegd tussen de computer interface en de realiteit. Een eerste belangrijk verschil is dat je in de echte wereld als het ware in- en uitzoomen in het niveau van detail wat je ziet. Je focust op dingen waar je de aandacht op richt, maar je neemt nog steeds waar in je perifere blikveld. Bovendien is de echte wereld in 3d, en dingen die dichterbij zijn, zijn groter en belangrijker in je blikveld dan dingen die ver weg zijn. Door te bewegen kun je het formaat van objecten laten varieren. Daarnaast is beweging in de echte wereld lineair, je ‘teletransporteert’ niet van de ingang van een winkel naar het gewenste product en van daaruit naar de kassa. Je moet eerst langs de versgebakken broodjes, de afgeprijsde rauwe ham en de deodorant waarvan je vergeten was dat de jouwe bijna leeg is.

Bij een website focus je ook (banner blindness, navigatie) maar het scherm is klein en de informatie beperkt. Perifere informatie op een website leidt vaak af van de taak en zorgt niet voor verleiding, maar voor afleiding. Je teletransporteert naar je doel en als dat niet snel en eenvoudig gaat zonder al te veel overbodige onzin teleporteer je gewoon helemaal weg uit de webshop. Moeten we ons als interaction designers en webwinkeliers hier maar bij neerleggen, of zal de technologie het op termijn mogelijk maken om de echte wereld beter na te bootsen online?

De toekomst nu?
Fascinerende demo’s op TED laten de toekomst van de manier waarop we het web beleven zien en geven hiermee ook een inzicht in de impact op commerciële websites. Field of vision wordt een kwestie van inzoomen of uitzoomen

1 plek bestaat uit vele niveaus en dimensies van aandacht van de gebruiker. Schermen worden multitouch en interfaces 3d.

De taak van de interaction designers is om hierop in te spelen, om met een nieuwe, zich constant ontwikkelende toolset de interacties van de toekomst te begrijpen en faciliteren.

Deze toekomst is dichter bij dan je denkt: de demo van Han is uit 2006, en nu al wordt multitouch dankzij de iPhone letterlijk naar de massa gebracht. Computers die Vista kunnen draaien zijn nu al meer dan krachtig genoeg om complexe 3d werelden te tonen. Een leuk voorbeeld van 3d navigatie is SpaceTime (www.spacetime.com), die 3d interactie mogelijk maken tussen webpagina’s en applicaties. Hier zijn ze met een demo voor een enthousiaste Robert Scoble:

Een ander, meer ‘designerige’ 3d interface komt van artiesten/ontwerpers WHITEvoid Interactive Art & Design. Zij ontwierpen een website die volkomen onconventieel is qua navigatie maar wel direct bruikbaar, alhans dat vond ik. Net als SpaceTime demonstreren zij hoe eenvoudig die overgang naar een 3d interactie op het web eigenlijk kan zijn. Tegelijkertijd moeten we onthouden dat hier feitelijk niets anders gebeurt dan dat er een coole 3d interface gegeven wordt aan 2d omgevingen, en zonder multitouch. Bedenk dan wat er mogelijk is met multitouch en ware 3d. Johnny Chung Lee geeft alvast een voorproefje met een gehackte Wii:

Schaalbaar denken
Waarom is dit relevant om nu over na te denken? UX design gaat over de raaklijn van de menselijke waarneming en de computer interface, en dankzij de snelheid van de technologische vooruitgang en de manier waarop mensen hiermee omgaan moet je schaalbaar denken in je oplossingen, ook nu al en ook in je eigen webshop.

Deze inzichten zijn namelijk ook gewoon heel relevant voor de webshop van vandaag. Ook hier kun je gebruik maken van het perifere gezichtsveld door de juiste extra informatie te tonen op het juiste moment. Als je maar zorgt dat je de primaire taak niet doorkruist, dat je verleidt maar niet afleidt.

Als de klant haar voorkeur kenbaar heeft gemaakt maar ook voldoende ruimte heeft voor focus op de omgeving kun je bijvoorbeeld complementerende producten of impulsaankoopproducten tonen. En kunnen we een voorbeeld nemen aan bedrijven als IKEA nemen die onderweg naar de kassa nog zo’n leuk goedkoop nachtkastje of grote doos waxinelichtjes neer te zetten. Zijn er mogelijkheden om dergelijke ‘doorloopmomenten’ te gebruiken op het web? Staat de ‘teletransportatie’ van hyperlinks een lineaire beleving volledig in de weg, of liggen er bijvoorbeeld in het aanmaken van een account, het combineren van (affiliate) content en producten toch meer kansen dan nu benut worden om het web-equivalent van de waxinelichtjes in de basket te leggen? In hoeverre kunnen we een voorbeeld nemen aan de echte wereld om de online wereld aantrekkelijker voor webshoppers te maken?

Vast staat dat de nieuwe interactie-paradigma’s nu al worden ontwikkeld, de nieuwe conventies aan het evolueren zijn in gelijke tred met de technische ontwikelingen. Met een pragmatische, maar tegelijkertijd niet te nauwe kijk vanuit interaction design kun je als webshop hierop anticiperen.

3 tips om uw e-Commerce project te laten slagen

Veel ondernemers die zich voor het eerst in de e-Commerce wereld begeven, hebben grootse plannen. De successen van bol.com, wehkamp.nl of amazon.com zijn vaak het voorbeeld voor deze ondernemers.  Op het moment dat zij op zoek zijn naar een partner om een webshop te realiseren, refereren zij dan ook vaak naar deze succesvolle shops.

Ambities in stappen
Hier is op zich niets mis mee, een ondernemer moet ook (grootse) ambities hebben. Echter, denk groot, maar begin klein. Het is vaak beter om in stappen uw doel te bereiken dan proberen dit in 1 keer te doen. De huidige Amazon site is per slot voor rekening ook niet in 1 keer gebouwd.

3 tips uit ervaring
Uit ervaring kan ik u 3 belangrijke aandachtspunten meegeven die ervoor zorgen dat uw e-Commerce project slaagt:
1. Communiceer de projectfasering
Verdeel uw project in werkbare fases en zorg dat u richting de organisatie duidelijk maakt wat de projectfasering is. Maak duidelijk dat u eerst begint met de fundamentele basis van uw webshop en zorg ook dat de stakeholders/opdrachtgever hier achter staan. Neem met hen de vervolgstappen en de requirements van de basis webshop door. Zo creëert u betrokkenheid binnen uw organisatie.

2. Bepaal hoe uw basis webwinkel moet worden
Bepaal voor de start van het project waar de webwinkel op z’n minst aan moet voldoen om uw klanten te kunnen bedienen. Er zijn in e-commerce talloze mogelijkheden, zorg er echter voor dat u de basisfunctionaliteiten onder controle heeft. Bepaal welke requirements must haves zijn, plan de should haves voor het vervolgproject en documenteer de could haves en won’t haves.

Door in de eerste fase bij de basis te houden, houdt u uw project beheersbaar en kunt u de basis webwinkel vrij snel opleveren.  Met de oplevering van de basiswebwinkel, creëert u snel een succes en daarmee draagvlak binnen uw organisatie. Uw project wordt niet gezien als weer een project dat geen einde heeft.

3. Accepteer en besef dat als de webshop opgeleverd is, deze nooit klaar is.
Durf te veranderen. Wehkamp.nl heeft bijvoorbeeld in een jaar tijd al 3 verschillende look-and-feels gehad.  Een webshop is door ontwikkelingen in de markt, gebruikers feedback, voortschrijdend inzicht  etc.  voortdurend aan verandering onderhevig. Anticipeer hierop en plan uw vervolgprojecten in.

Als u deze 3 zaken altijd meeneemt dat zet u een hele goede stap in de richting van een succesvol e-Commerce project!

Waarom geld uitgeven aan User Experience Design?

Vroeger was het simpel. Je zette je tekst om in html, en die zette je op het internet. Jij was de baas. Jouw gebruiker moest zich aanpassen aan jouw site. Je kon je heerlijk uitleven op je eigen webshop. Zelf de kleuren bepalen, zelf de bestelknop neerzetten op een leuke onverwachte plek. Je website was een doolhof, en een doolhof is eindeloos leuk, dat weet elk kind.

Maar jouw klanten zijn veeleisend
Tegenwoordig is alles anders. Je hebt targets.  Je hebt klanten die veeleisend zijn, en als je niet doet wat zij willen gaan ze weg. En nog erger: ze zeggen het niet eerst even beleefd, ze gaan gewoon.  Dan ben je ze kwijt. Gelukkig heeft iedereen in je bedrijf gelukkig wel een mening, dus als je ooit verlegen zit om een idee voor de site hoef je niet ver te lopen. Helaas is men het zelden eens. Zo blijf je aan de gang!

Sleutel tot omzet
Er is geld te verdienen online, veel geld. De sleutel tot dit geld? De klant, die het komt uitgeven.  Dus hoe krijg je die klant, hoe hou je hem, en hoe zorg je dat hij terug komt? Het antwoord op deze vraag is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige en volwassen discipline, User Experience design, of UX design. UX design is onderverdeeld in verschillende subdisciplines, van information architecture (hoe organiseer ik mijn data) tot interaction design (hoe plan ik de interactie op de site) tot user interface design (moet die button links of rechts onder het formulier komen).

Teveel detail? Ben ik uw aandacht al kwijt? Laten we dan snel terugkeren naar de bottom line. Geld.

Het kost allemaal geld
Waarom geld uitgeven aan iemand die jou moet vertellen hoe de klant denkt? Dat je iemand moet inhuren om java code te kloppen is duidelijk, da’s iets wat niet iedereen kan. Maar gewoon op de site rondkijken en iets zinnigs zeggen over hoe je deze ervaart kan je zelf toch ook wel? Dit misverstand zorgt al jarenlang voor schorre kelen bij de UX designers die het moeten uitleggen, maar helaas ook voor vele miljoenen euro’s verlies op diezelfde bottom line. Die button op de verkeerde plek, kost geld.  Die checkout flow die op een cruciaal moment een aarzeling veroorzaakt bij de klant, kost geld.  Die onduidelijke FAQ layout, die te late verzendkostenvermelding, kosten geld. Zelfs de slechte leesbaarheid voor Google, de onvolledige metadata, het gebrek aan ondersteuning voor screen readers, allemaal kosten ze veel, veel geld.  Inmiddels zijn de meeste grote bedrijven door schade en schande wijs geworden en wordt de investering in UX design in toenemende mate met veel plezier gedaan, vanwege de bijbehorende besparingen op investering in klantretentie, marketing en site development.

User experience design verdient zichzelf terug
Simpel gezegd, een goed User Experience design proces verdient zichzelf in no time terug.  En daardoor is het een integraal onderdeel van elke succesvolle site geworden.  Niet alleen bij het bouwen, maar als onderdeel van een doorgaande serie van verbeterslagen, ondersteund door gedegen onderzoek en analyse, en met keer op keer een bewijsbare verbetering in de bottom line.

Dus kunnen we die mooie kleurtjes, die onverwachtse interacties en die eigenzinnige navigatie-experimenten verbannen naar het corporate intranet. Of… wacht even, hebben we daar ook geen targets?

E-mail marketing: Bestaat het ideale aanmeldformulier?

Bestaat het ideale aanmeldformulier? Ik ga jullie deze vraag beantwoorden met hoe het wel moet en vooral hoe het niet moet!

Voordat ik voorbeelden laat zien van goede en slechte aanmeldformulieren is het belangrijk het doel in ons achterhoofd te houden. Het hoofddoel van een aanmeldformulier is het verzamelen van e-mailadressen voor de nieuwsbrief. Hoe groter en uitgebreider des te meer potentie een e-mail campagne heeft op succes.

Om een goede relatie op te bouwen met een nieuwsbrieflezer is een e-mailadres alleen niet goed genoeg. Het verzamelen van relevante informatie waar je de nieuwsbrieflezer gepaste informatie kan mailen is cruciaal bij het opbouwen van een goede relatie. Nu is het verleidelijk om bij eerste ontmoeting met bijvoorbeeld een aanmeldformulier zoveel mogelijk informatie te verzamelen. Dit is alleen erg drempel verhogend voor iemand die zich vrijwillig wilt inschrijven voor een nieuwsbrief. Daarom moet je die informatie in stappen verzamelen. De eerste contactmoment/stap staat in het teken van basisinformatie verzamelen, hierbij is de naam en e-mailadres al genoeg. De volgende contactmoment staat in het teken van meer informatie verzamelen zoals de voorkeuren van deze persoon. Concluderend kunnen we  stellen dat een naam en e-mailadres genoeg is voor een aanmeldformulier. Nu we deze kennis in pacht kunnen we deze gaan toetsen op praktijkvoorbeelden.

PR: wait… I: wait… L: wait… SD: wait…